*داشتم آرام

بچه تر که بودیم راه طولانی قم تا همدان و قروه را اگر با اتوبوس نمیآمدیم، با ماشین امانتی کسی یا همراه فامیل میآمدیم. بعداً هم که ماشین خریدیم، در این مورد چیزی عوض نشد؛ توی راه همواره یا داشتیم کاست حاج منصور و سعیدحدادیان گوش میدادیم، یا کاست شجریان. هنوز هم همه متن این دوتا کاست را از برم. حتی یادم هست چطور توی فراز و نشیب جاده، فراز و فرود هر آواز شجریان را فهم میکردم. آن وقتها